اتصالات, اخبار, لوله

لوله کشی آب و تاسیسات ساختمانی(بخش دوم)

معضلات در نصب و اجرا

موارد و مشکلات موجود در لوله های فلزی باعث کاهش عمر مفید این لوله ها و در نتیجه باعث بروز مشکلاتی از جمله پوسیدگی و ترکیدگی لوله های فلزی و یا تغییر در رنگ و طعم آب شده که این عوامل منجر به تعویض زود هنگام تجهیزات تاسیساتی گردیده که هزینه تعویض لوله بسیار بیشتر از هزینه اولیه خواهد بود. بنابراین با روی کار آمدن پلیمرها تمایل بیشتری به استفاده از لوله های پلیمری مورد استفاده در سیستم های آب آشامیدنی و تاسیسات به وجود آمد.

لوله

لوله های پلی پروپیلن ( معروف به لوله های سبز )

با ظهور پلیمر در تکنولوژی صنعتی، مهندسان پلیمر، پلی پروپیلن را بعنوان ماده اولیه در تولید لوله های پلیمری در زمینه سیستم لوله کشی ساختمان انتخاب کرده اند که مزایا و محدودیت آن پس از طی چند سال مشخص گردید.

مزایا

  • عدم پوسیدگی از داخل و خارج
  • وزن کم
  • کاهش ضریب هدایت حرارتی پلیمر نسبت به فلز (مواد پلیمری ضریب هدایت حرارتی کمتری نسبت به لوله های فلزی دارند. به همین دلیل، زمانی که در انتقال انرژی از این لوله ها استفاده می شود، انرژی کمتری را هدر می دهد.)
  • کاهش افت فشار نسبت به لوله های فلزی (سطح داخلی لوله های سبز صیقلی بوده و زبری کمتری در مقایسه با لوله های فلزی دارند. به همین دلیل اصطحکاک کمتر شده و در نتیجه افت فشار نیز کمتر خواهد شد.)
  • رسوب ناپذیری نسبی (به دلیل کمتر بودن زبری سطح داخلی این نوع لوله ها رسوب تشکیل شده توسط جریان آب در این لوله ها، کمتر از لوله های فلزی است)
  • نصب سریع و آسان
  • اقتصادی بودن نسبی

این مزایا باعث شد تا لوله های سبز از جنس پلی پروپیلن در صنعت ساختمان به منظور لوله کشی آب و ساختمان جایگزین لوله های فلزی گردد.

محدودیت های لوله های سبز

  • میزان تحمل دمای کم (قدرت تحمل حرارت مداوم ۶۵ درجه سانتی گراد با فشار ۲۰ بار طبق مقررات ملی ساختمان، برای لوله کشی سیستم های گرمایشی در دمای ۹۰ درجه سانتیگراد به دلیل ساختار پلیمری این نوع استفاده نمی شود.)
  • عدم شکل پذیری (به دلیل ساختمان مولکولی خاصی که لوله های پلی پروپیلن دارند، نیرویی که جهت تغییر شکل به آن ها وارد می شود، در لوله بصورت تنش ذخیره شده و با افزایش ناگهانی فشار، احتمال ترکیدگی وجود دارد.)
  • امکان تخریب شدن پلیمر در معرض نور مستقیم، حتی در صورت تولید استاندارد.
  • ضریب انبساط طولی زیاد.
  • امکان عبور نور و مشکلات بهداشتی.
  • نفوذ اکسیژن ( برخلاف فلزات که دارای ساختمانی فشرده و غیر قابل نفوذ در مقابل گازها هستند، مواد پلیمری مانند پلی اتیلن، پلی پروپیلن، پلی بوتیلن و PEX تک لایه، مقاومت سدی خوبی در برابر اکسیژن ندارند).

این معایب منجر به عدم استفاده از لوله های پلی پروپیلنی در کاربرد تاسیسات گرمایشی ساختمان ها گردیده است و لذا نسل جدید لوله های پلیمری به صورت تلفیق با آلومینیوم به بازار عرضه گردید.

برای اطلاعات بیشتر به بخش سوم مراجعه کنید.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید