اتصالات, اخبار, لوله

پلاستیک ها(بخش دوم)

پلاستیک ها

پلی ونیل کلراید(پی وی سی) :

این ماده به طور کلی سخت و محکم است ولی با افزودن ماده های نرم کننده و وینیل استات به پلی ونیل کلراید می شود آن را نرم کرد. این مواد در لوله ها و اتصال دهنده ها، دودکش ها، هواکش ها، مخازن و روکش ها به کار برده می شود.

لوله

پلی پروپیلن :

پلی پروپیلن، پرو فاکس و اسکان برای نخستین بار در کشور ایتالیا به وجود آمدند و دارای استقامت گرمایشی و خوردگی مناسب تری در قیاس با پلی اتیل بوده و همین طور از آن ها محکم تر هستند. جهت تولید والو ها، بطری هایی که به وسیله ی گرما ضد عفونی می شوند و لوله و اتصالات به کار می رود. 

انواع ترموست ها :

سیلیکون ها :

سیلیکون ها دارای استقامت حرارتی بسیار بالایی هستند. خاصیت مکانیکی با بالا و پایین رفتن درجه گرما تغییر خیلی کمی می کند. یکی از ماده های تشکیل دهنده این مواد سیلیسیم است که مابقی پلاستیک ها این چنین نیستند. سیلیکون ها به عنوان ترکیب های قالب گیری، رزین های ورقه ای و همچون عایق در موتورهای برقی به کار برده می شود ولی استقامت آن ها در برابر ماده های شیمیایی اندک است.

پلی استر ها :

پلاستیک‌ های پلی استر، داکرون، دیپلون و ویبرین استقامت خوردگی شیمیایی خیلی کمی دارند .کاربرد اساسی این پلی استر ها در کامپوزیت ها به شکل الیاف می‌ باشد. به عنوان نمونه کامپوزیت پلی استر تقویت شده و شیشه دارای استقامتی بسیار بالای می شود به طوری که که در تنه اتومبیل و قایق مورد استفاده می‌گردد. 

فنولیک ها :

مواد فنولیکی (باکلیت)، دارز، رزینوکس از قدیمی ترین و معروف ترین پلاستیک‌ ها هستند .این ماده ها اساسا بر طبق فنول فرم آلدئید ها هستند. استفاده های  آن عبارتند از : بدنه رادیو ، تلفن ، پریز ، پمپ ، سر دلکو و غلط‌ک ها. 

نوشته های مشابه

1 دیدگاه در “پلاستیک ها(بخش دوم)

دیدگاهتان را بنویسید