اتصالات, اخبار, لوله

مقاومت شیمیایی لوله پلی اتیلن در برابر انواع سیالات

لوله پلی اتیلنی

مقاومت شیمیایی لوله های پلی اتیلن

رساکالا در ادامه این مطلب برای شما کلیه اثراتی که انواع مختلف سیالات روی استحکام هیدرواستاتیک دراز مدت مواد اولیه لوله های پلی اتیلن میگذارند، و کاهش درجه (در صورت نیاز) به سبب مشاهده این اثرات را در زیر آورده است :

محلول های آبی نمک ها، اسیدها و بازها

از آنجایی که پلی اتیلن در برابر حمله الکترولیتی مصون است، این محلول ها هیچ اثر منفی بر آن ندارند. بر همین اساس، برای این گونه مواد هم میتوان از طراحی مربوط به آب استفاده کرد.

فاضلاب و پساب

معمولاً این سیالات فاقد اجزایی می باشند که روی پلی اتیلن اثر گذار باشد. بنابراین برای اینگونه مواد هم از طراحی مربوط به آب استفاده می شود.

عوامل فعال سطحی (مثل مواد شوینده ها، الکل و گلیکول ها، شامل ضد یخ)

اگر چنین عواملی در سیال مورد انتقال وجود داشته باشند، باید هشدار داده شود که از نوعی از لوله های پلی اتیلن استفاده گردد که از مواد اولیه ای با مقاومت بسیار زیاد در برابر رشد آرام ترک ساخته شده باشند. برای چنین مواد اولیه ای، نیازی به کاهش درجه حرارت در مقایسه با آب معمولی وجود ندارد.

لوله پلی اتیلنی

سیالات محتوی عوامل اکسید کننده

اکسید کننده های قوی مواد پلی اتیلنی را به تدریج تخریب میکنند. آهنگ این خرابی به غلظت و سطح فعالیت شیمیایی عامل اکسید کننده بستگی دارد. اگر آهنگ خرابی تحمیل شده بر پلی اتیلن محافظت نشده، کند باشد، می توان از لوله های پلی اتیلن که به مقدار کافی آنتی اکسیدان دارند، استفاده کرد. اما اگر این آهنگ، تند باشد، بهتر است از لوله های پلی اتیلن استفاده نشود. بنابراین، مناسب بودن یا نبودن استفاده از لوله پلی اتیلن و یا مقدار کاهش درجه ای که باید اعمال شود، می بایست به صورت مورد به مورد بررسی گردد.

گازهای خنثی مانند هیدروژن، نیتروژن و دی اکسید کربن

این نوع گازها هیچ گونه تأثیر منفی ندارند و مقادیر طراحی مربوط به آب را می توان برای آن ها به کار برد.

هیدروکربن های گازی با وزن مولکولی پایین مانند متان و سولفید هیدروژن

مطالعات و تجربیات در دراز مدت نشان می دهند که استحکام دراز مدت در حضور اینگونه گازها، حداقل برابر با استحکام دراز مدت در حضور هوا یا آب است. بنابراین نیازی به کاهش درجه نیست.

بخارات تولید شده از گاز مایع

این بخارات شامل گازهایی با وزن مولکولی کمی بالاتر هستند. این گازها بدلیل اثر نرم کنندگی روی پلی اتیلن، منجر به کاهش اندک استحکام هیدرواستاتیک دراز مدت پلی اتیلن می شوند. معمولا در این مورد از ضرایب کاهنده فشار کاری مربوط به لوله های آب استفاده می شود. هیدروکربن های متداول در حالت مایع، مانند آنچه در گاز مایع و میعانات گازهای سوختی، در نفت خام، در بنزین، در سوخت های دیزلی و در نفت چراغ وجود دارد، از آنجایی که قرار گرفتن در معرض چنین مایعاتی موجب اثر نرم کنندگی بیشتری می شود، راهکار عملی در این موارد این است که یا درجه لوله های پلی اتیلن را بیش از بخارات کاهش دهیم، و یا از لوله با جنس دیگری استفاده کنیم. معمولاً برای کاربردهای مرتبط با نفت خام، ضریب کاهش درجه ۱٫۲ مورد استفاده قرار می گیرد.

هیدروکربنهای حلقوی

از آنجایی که هیدروکربنهای حلقوی مانند بنزن و تولوئن دارای اثر نرم کنندگی بسیار بیشتری هستند، نباید از پلی اتیلن برای انتقال آن ها استفاده کرد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید