اتصالات, اخبار, تجهیزات ساختمان, لوله

مزایا و معایب لوله پلی پروپیلن برای آب آشامیدنی

لوله پلی پروپیلن

لوله های پلی پروپیلن برای مجرای آب آشامیدنی

لوله های پلی پروپیلن در واقع لوله های تک لایه پلیمری هستند که پس از لوله های فلزی وارد سیستم لوله کشی ساختمان شدند. این لوله ها اغلب در رنگ های سفید و سبز موجود هستند، که رنگ سفید آنها مرسوم تر است. لوله های پروپیلن به وسیله دستگاهی به اسم دستگاه جوش به اتصالات خود جوش داده می شوند تا سیستم لوله کشی به وجود آید. از این لوله ها بیشتر برای انتقال آب آشامیدنی در درون ساختمان های اداری و مسکونی و دور از نور آفتاب استفاده می شود.

لوله ها و اتصالات پلی پروپیلن در مقایسه با لوله های فلزی و ۵ لایه، ویژگی ها و معایبی دارند که در این مطلب گروه رساکالا آنها را بررسی خواهد کرد:

مزایای لوله های پلی پروپیلن

مقدار رسوب گیری: لوله های پلی پروپیلن دارای سطح درونی صیقلی هستنند که باعث عدم چسبیدن املاح و رسوبات آب به آنها می شود. از سوی دیگر هم ساختار ملکولی لوله های پلی پروپیلن نیز به نوعی است که باعث عدم رسوب گیری و مواد مزاحم در مجاری لوله ها می شود.

میزان پوسیدگی داخل و خارج : مقاومت شیمایی لوله های پلی پروپیلن بسیار بالا می باشد. به همین جهت این نوع لوله ها با گذشت زمان پوسیده نخواهند شد و مقاومت خود را حفظ خواهند کرد. این نوع لوله ها در حالت طبیعی بسیار دیر دچار پوسیدگی می شوند. حتی می توان گفت که عمر لوله های پلی پروپیلن از عمر یک ساختمان هم بیشتر است( به عبارت دیگر عمر ساختمان تمام شده است اما هنوز لوله ها قابل استفاده هستند).

فرسایش ناچیز : لوله های پلی پروپیلن در برابر جریان آب ، دمای تعریف شده آب آشامیدنی ، فشار آب و ضربه های حاصل از سیال مقاومت خوبی دارند و دچار فرسایش نمی شوند. البته هیچ ماده ای نمی تواند به طور کامل از فرسایش دور بماند، اما جریان فرسایش و سابیده شدن این لوله ها به حدی کند است که این موضوع عملاً تاثیر منفی بر روی لوله ندارد.

پایداری شیمیایی طبیعی : لوله های پپلی پروپیلن به گونه ای هستند که در شرایط محیط طبیعی ساختار شیمیایی خود را حفظ می کنند. همچنین این نوع لوله ها در برابر بسیاری از مواد خورنده شیمیایی مانند برخی از اسید ها و بازها مقاومت خوبی نشان می دهند. در حدی که می توان از این لوله ها برای انتقال آنها هم استفاده کرد.

لوله پلی پروپیلن

معایب لوله های پلی پروپیلن :

عبور نور و نفوذ اکسیژن : لوله های پلی پروپیلن جریان نور و اکسژن را از خود عبور می دهند و به درون این لوله ها می برند و این امر باعث رشد جلبکها شده و همچنین مزه و بوی آب را هم تغییر می دهد. راه حل این مشکل این است که این لوله ها را در پوششی از مصالح ساختمانی قرار دهیم تا از نفوذ نور و اکسژن جلوگیری شود.

مقاومت ناچیز در مقابل اشعه خورشید و UV: لوله های پروپیلن در برابر اشعه مستقیم خورشید و اشعه UV مقاوم نیستند و ممکن است ساختار زنجیره شیمایی آنها در دراز مدت فرو ریزد یا ضعیف شود. برای برطرف کردن این مشکل هم می توان از پوشش ساختمانی یا عایق استفاده کردو یا  نها در سایه قرار داد.

انبساط طولی بالا : لوله های پلی پروپیلن برعکس لوله های فلزی یا ۵ لایه از لایه فلزی برخوردار نیستند. این امر باعث شده است انبساط طولی آنها در حالت آزاد زیاد باشد. به همین دلیل این لوله ها باید به وسیله بست به دیوار محکم شوند و یا اینکه زیر پوششی از ملات سیمان قرار داده شوند. ملات سیمان، انبساط طولی لوله های پلی پروپیلن را کم کرده و از نازک شدن آنها جلوگیری می کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید