اتصالات, اخبار, لوله

قیاس لوله‌ پلی اتیلن نسبت به لوله‌ GRP(بخش دوم)

لوله

پایداری در مقابل مواد شیمیایی

لوله های پلی اتیلن از پایداری قابل توجهی در برابر مواد شیمیائی آلی و غیرآلی مستفیض می باشد از این منظر لوله های GRP بخاطر استفاده از مواد رزینی از پایداری کمتری نسبت به مواد پلی اتیلن مستفیض می باشد.

اتصالات  

شرایط بسترسازی

نظر به ضعف ذاتی لوله‌های GRP، شرایط بستر در مورد این نوع لوله بسیار بااهمیت تر از لوله پلی اتیلن  می‌باشد. بستر مناسب برای کنترل اعوجاج که تنها معیار طراحی لوله های GRP در برابر بارهای بیرونی است لازم است. استاندارد کارگذاری لوله های GRP بیان می‌دارد که بستر لوله بایستی حاوی ریزترین ذرات ممکن خاک باشد که وابسطه به قطر لوله دارد. لذا خاک اطراف لوله بایستی به حدی فشرده باشد که نیروهای جانبی را به شکل تماما یکدست به لوله اعمال ننماید. همچنین خاک باید عاری از هرنوع مواد آلی باشد. کف بستر بایستی مسطح و عاری از سنگ‌های بزرگ و کلوخه باشد چون این سنگ‌ها موجب کم شدن استحکام در اثر ایجاد سایش و خراش لوله می‌گردند. لازم به یادآوریست اغلب این تمهیدات در عمل فراهم نمی‌گردد. برخلاف به علت استحکام ذاتی لوله های پلی اتیلن کف مسطح بدون خاک‌ریزی یا کف مسطح با خاک ریزی سبک برای بسیاری از کاربردها در مورد لوله های پلی اتیلن نیاز است. هرچند عدم رعایت این نوع ترانشه گذاری نیز معضلی برای لوله های پلی اتیلن ایجاد نمی نماید.

اتصالات و قطعات

اتصال پذیری لوله پلی اتیلن، ارزانتر و سریعتر از لوله GRP است. چون تندتر آب بندی می شود و نشتی ندارد و سرعت پروژه را بیشتر می کند ضمن اینکه استفاده از چسب برای اتصال لوله های GRP با اتصالات عمر و مقاومت این اتصالات را پائین می آورد و با کوچکترین تغییری شروع به نشتی می کنند. این معضل به عنوان یک از بزرگترین مسائل مدیران اجرائی در پروژه های لوله کشی با لوله های GRP می باشد که آنها را برای اجرای یک خط لوله بدون عیب دستخوش معضلات زیادی می نماید. با استفاده از مواد پلی اتیلن احتمال ساخت انواع اتصالات وجود دارد که با استفاده از انواع شیوه های جوشکاری می تواند خط لوله ایمنی را طراحی و اجرا نمود.

قابلیت شناوری

لوله پلی‌اتیلن روی آب شناور می‌شود. لذا زمانیکه امکان آمدن سیل در بستر لوله می‌رود یا سطح آب‌های زیرزمینی در محل بالاست، تمهیدات خاصی باید اندیشیده شود. به این دلیل لوله باید مهار شود. ولی لوله های GRP با توجه به ماهیت شکننده بودن احتمال شناوری را ندارند و عملا استفاده های در پروژه های دریائی ندارند.

تٲثیر خراشیدگی

در قیاس با لوله GRP، پلی‌اتیلن ماده بسیار نرمتری است. لذا در برابر خراش‌ها و سایر آسیب ها ایجاد شده در حین حمل و نقل  کمتر آسیب‌پذیرتر می‌باشد. در استاندارد لوله GRP علاوه بر ضرورت بر عاری بودن لوله از ترک، بریدگی، سوراخ، حفرات، ناخالصی‌ها یا سایر عیوب، تاکید شده است که خراش‌هایی عمیق‌تر از ١٠ درصد ضخامت جداره پرمخاطره بوده و لوله با چنین خراش‌هایی قابل استفاده نیستند و باید عوض شود. به‌ علت مقاومت لوله پلی اتیلن  علاوه بر کم شدن امکان ایجاد اینگونه آسیب ها، خراش روی لوله تاثیر چندانی بر استحکام آن ندارد. ولی کوچکترین ضربه به لوله GRP می تواند کیلومترها کار اجرا شده را نابود کند.

راحتی در حمل و نقل

با توجه به استحکام در برابر ضربه و آسانی در بارگذاری و آسانی در جابجائی لوله های پلی اتیلن حمل و نقل این نوع لوله ها بیشتر بوده و درصد از بین رفتن لوله بر اثر حمل و نقل صفر بوده و این مدل لوله ها ضایعات حمل و نقل ندارد.

نوشته های مشابه

1 دیدگاه در “قیاس لوله‌ پلی اتیلن نسبت به لوله‌ GRP(بخش دوم)

دیدگاهتان را بنویسید