اخبار, تکنولوژی هوشمند, رباتیک, طراحی های برتر

هوش مصنوعی در آینده ای نه چندان دور

هوش مصنوعی

اختلالات هوش مصنوعی

به احتمال زیاد اطلاع دارید که در مدلسازی سیستم های برپایه هوش مصنوعی از توانایی هوش و ذهن انسان الگو برداری شده است. آیا امکان دارد همان گونه که بعضی از انسانها از اختلال های متعدد شخصیتی و روانی زجر می‌ب کشند و احتیاجی به مداوا دارند و برخی مواقع با علاج درست بهبودی برای شان حاصل می‌شود، سیستمهای برپایه ی هوش مصنوعی هم دستخوش اختلال هایی مثل اختلال های شخصیتی در انسانها شوند؟ آیا امکان دارد در آینده‌ی نه چندان دور همان مسئله هایی که در رفتار بعضی انسانها می بینیم، روزی در هوش مصنوعی هم خواهیم دید؟ و آیا امکان دارد روزی پیش بیاید که پژوهشگران به فکر علاج اختلال های در اثر هوش مصنوعی بیافتند؟

اندکی قبل پژوهشگرانMIT یک هوش مصنوعی روانی به اسم نورمن مدلسازی کردند که با الگوریتمهایی، همانند به یک شخص روانی عمل می‌کرد و به غیر از قتل و کشتار فکر نمی کرده. قصد پژوهشگرانMIT از طرحریزی نورمن، نشان دادن نیمه‌ ی سیاه و پرمخاطره هوش مصنوعی بود.

پژوهشگران دانشگاه ایالتی کانزاس هم بررسی هایی در عرصه ی تهدیدهای هوش مصنوعی انجام داده‌اند. آ‌نها بر این عقیده هستند که با درنظر گرفتن اینکه هوش مصنوعی در وضعیت خیلی پیچیده نمو می‌کند و در حال گسترش است، این امکان وجود دارد که با «چالش پیچیدگی» رودررو شویم. چالش پیچیدگی در سیستم‌ های برپایه هوش مصنوعی، چیزی همانند به اختلال های شخصیتی در انسانها است، البته با درنظر گرفتن سال ها تکاپو و توسعه ی دانش موجود در عرصه ی درمان اختلال های شخصیتی در انسانها و کمک به علاج اشخاص که دچار به PTSD‌ و افسردگی وبیماری‌ های روانی، احتمالا قادر باشد دوباره از همان داده ها و دانش جهت علاج اختلال ها و پیچیدگی های سیستمهای برپایه ی هوش مصنوعی هم کمک گرفت.

هوش مصنوعی

درمان این اختلالات

رفتار درمانی شناختی سعی می‌کند که به شکل سیستماتیک، احساس ها و رفتارهای ناکارآمد را در انسانها هدف بگیرد و دگرگون کند. آیا امکان دارد همین شیوه ی سیستماتیک جهت تغییر رفتار در سیستم‌ های برپایه ی هوش مصنوعی هم استفاده شود؟ از آن جایی که چارچوبهای فکری سیستم‌ های براساس هوش مصنوعی، تشابه های فرآوانی به چارچوب‌ های فکری انسا‌نها در طی فکر کردن دارد، بنابراین جهت شناسایی سوءرفتار، شناسایی اختلال های هوش مصنوعی و بعد شناخت سیستمی جهت درمان و برطرف کردن مسائل رفتاری، می‌شود از شیوه های درمان که برای انسان‌ها کاربرد دارد کمک گرفت.

برای علاج هوش مصنوعی، پژوهشگران دو شیوه را جهت آغاز توصیه می‌کنند. نخستین شیوه، «تعلیم اصلاح شونده‌» است که کمتر وضعیت تهاجمی دارد و برطبق رفتارشناسی درمانی برای انسان‌ ها تعریف شده است. شیوه دوم که اغلب به علاج دارویی شبیه است، با تغییر سیگنال‌ های پاداش به وسیله ی ابزارهای خارجی، به عنوان راهی جهت دگرگونی رفتار اساسی هوش مصنوعی به کار گرفته می شود. در مطلبی در همین رابطه آمده است:

زمانی که اختلالی در عامل هوش مصنوعی اتفاق می افتد، همواره جایز به حذف یا بازنشانی عامل نیستیم.

کلام آخر

به صورت چکیده نمی‌شود با یک بار خاموش و روشن کردن، از پیدایش اختلال رها شویم. با اینکه موردهای گفته شده در این مطلب، فقط به شکل مختصر به نقطه‌ی آغاز اختلال های  هوش مصنوعی اشاره دارد، ولی مطرح کردن این چنین موضوع هایی خیلی جذاب و هیجان‌انگیز است. زمانی که شما مطلبی همچون اضطراب را در سیستم براساس هوش مصنوعی مدنظر می‌گیرید، حقیقتاً بررسی آن جذاب است. فکر کنید روزی وادار شویم با تحلیل‌ های روانشناختی فروید به هوش مصنوعی تماشا کنیم و آن را مورد بررسی قرار دهیم، حقیقتاً اندکی دور از ذهن به نظر آید، اما زمانی که موضوع هایی در ارتباط به آینده‌ی هوش مصنوعی مطرح می‌شود که خبر از بعضی اختلال های رفتاری می‌دهد، نمی شود چنین آینده‌ای را خیالی به تصویر نکشیم. شاید روزی بیاید که چنین بررسی های رفتارشناختی برروی هوش مصنوعی هم انجام شود و استفاده داشته باشد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید